18 Mayıs 2011 Çarşamba

annem...

Birini sevmeye başlamak diye bir şey yoktu anladım… Bir çift gözle yüzleştiğinizde bazen bilirsiniz ki aslında yıllardır aşinasınız onlara. Yıllarca aramış, beklemiş, umudu kesmiş sonra yine aramaya başlamışsınızdır.
Gözlerimi kapadığımda bana huzuru işaret eden tek şey annemin elleri… Onun bedeninden koptuğumdan beri kaybettiğim huzuru arıyorum. Bugün anladım ki bunu uzaklarda bulamam. Her gittiğim şehirde bir koku arıyorum. Bana, dilime, dudağıma değen hiçbir tat çocukluğumu anımsatmıyor…
Bu hisle kendime dönüp içime bakmaya başlayacağımı sonraları fark edecektim. Odadan çıkıp kapıyı kapattım, binadan çıktım, uzun caddeleri yürüyüp evime vardım. Bir başka ülkede olmasam ona gider uzun uzun ağlar, beni tekrar rahmine alması için ona yalvarırdım. Yapamadım. Bilgisayarımı açıp ona uzun bir mektup yazdım. Bu onunla yirmili yaşlarımın ortasına kadar askıda kalan derin dostluğumun başlangıcı olacaktı, hissediyordum…

1 yorum:

ÖMER SEVİNÇGÜL dedi ki...
Bu yorum yazar tarafından silindi.